24 ژوئن 2023 - مطالعه اخیراً منتشر شده در مجله ی Diabetes, Obesity and Metabolism نشان می دهد که داپاگلیفلوزین ایمن و قابل تحمل است و بنابراین به نظر می رسد پس از شکست تک درمانی با متفورمین در بیماران کره ای مبتلا به دیابت نوع 2، جایگزین مطلوب تری برای سولفونیل اوره ها به عنوان یک درمان مکمل باشد.
یافته های مطالعه BEYOND نشان داد که داپاگلیفلوزین توده چربی کل بدن (BF)، بافت چربی زیر جلدی شکم (SAT) و بافت چربی احشایی (VAT) را کاهش می دهد و کنترل قند خون بهتری را نسبت به گلیمپراید در هفته ی 52ام در میان جمعیت کره ای مبتلا به دیابت نوع 2 نشان می دهد. داپاگلیفلوزین، یک مهارکننده SGLT2 (کوترانسپورتر سدیم-گلوکز-2) است که افزایش پاتوفیزیولوژیک در بازجذب گلوکز کلیوی را هدف قرار می دهد و اثرات امیدوارکننده ای در کاهش قند خون و اثرات پلیوتروپیک مطلوب تری بر خطر پیامدهای مرکب کلیوی و قلبی عروقی دارد.
در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، پس از شکست تک درمانی با متفورمین به عنوان خط اول درمان دارویی، معمولاً داروهای ضد دیابت دیگری برای کنترل قند خون به رژیم درمانی بیمار اضافه می شود. دستورالعملهای درمانی بینالمللی، درمان گام به گام و افزودن سولفونیل اورهها (SUs) مانند گلیپیزید، گلیکلازید و گلیمپراید را به عنوان خط دوم درمان به متفورمین توصیه می کنند. سولفونیل اوره ها اغلب با اثرات نامطلوب هیپوگلایسمی و افزایش وزن همراه هستند، اما بسیاری ازSU های مدرن، مانند گلیمپراید، پروفایل های ایمنی بهتری دارند.
با توجه به پیشینه فوق، پارک هیونگ کیو و همکارانش از کالج پزشکی دانشگاه سونچون هیانگ، در سئول به ارزیابی اثر داپاگلیفلوزین بر ترکیب بدن مانند توده چربی کل بدن، میزانVAT شکمی و SAT در مقایسه با گلیمپراید در بیماران کره ای مبتلا بهT2D در یک مطالعه 52 هفته ای، چند مرکزی، تصادفی، گروه موازی، برچسب باز، مرحلهIV (مطالعه BEYOND) پرداختند.
شرکت کنندگان در این مطالعه شامل 121 بیمار با کنترل قند خون ناکافی (هموگلوبین گلیکوزیله مساوی یا بیش از7 درصد و کمتر از 10 درصد) تحت تک درمانی با متفورمین (≥1000 میلی گرم در روز) بودند. آنها به نسبت 1:1 به طور تصادفی به مدت 12 ماه به عنوان مکمل درمان با متفورمین، 10 میلی گرم داپاگلیفلوزین در روز (60 نفر) یا 1-2 میلی گرم گلیمپراید در روز (61 نفر) دریافت کردند. از 124 بیمار ثبت نام شده، 106 نفر مطالعه را تکمیل کردند. ارزیابی ترکیب بدنی در ابتدا و پایان مطالعه با اسکن توموگرافی کامپیوتری شکم و جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه انجام شد.
یافته های این مطالعه به شرح زیر بود:
· در طول 52 هفته، گروه داپاگلیفلوزین تفاوتهای زیر را در مقایسه با گروه گلیمپرید نشان داد: 2.59- کیلوگرم وزنتوده چربی کل بدن، 1.94-٪ درصد توده چربی کل بدن، 17.55-سانتی متر مربع از مساحت VAT، 18.39 - سانتی متر مربع از مساحت SAT، 0.46-٪ از هموگلوبین گلیکوزیله، 18.25- میلی گرم در دسی لیتر از قند خون ناشتا، 3.7- کیلوگرم وزن بدن، 2.21- سانتی متر دور کمر، 1.37- کیلوگرم بر متر مربع شاخص توده بدنی، 6.81- میلی متر جیوه فشار خون سیستولیک و 657.71+ نانوگرم در میلی لیتر در آدیپونکتین. همه از نظر آماری معنی دار بودند.
· هر دو گروه موارد مشابهی از عوارض جانبی داشتند. با این حال، رویدادهای هیپوگلایسمی عمدتاً (12 مورد از 15مورد) در گروه گلیمپراید گزارش شد.
محققان نوشتند: مطالعه BEYOND اثرات معنیدار آماری داپاگلیفلوزین در مقابل گلیمپرید را به عنوان مکمل متفورمین در کاهش توده کل BF و درصد کل BF در هفته 52ام در میان جمعیت کرهای مبتلا به دیابت نوع 2 تأیید میکند.
آنها نتیجه گیری کردند که داپاگلیفلوزین با تحمل خوب و ایمن، جایگزین بالقوه ارزشمندی برای سولفونیل اوره ها به عنوان یک مکمل پس از شکست تک درمانی با متفورمین در کره ای ها و سایر افراد آسیایی مبتلا به T2D است.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/dapagliflozin-a-feasible-alternative-to-sulphonylureas-as-an-add-on-after-metformin-failure-in-type-2-diabetes-patients-113331